Przejdź do głównej zawartości
A czas płynie.
1 września 2014, 10 dni po odejściu Klary opuścił mnie Źabowski. Problemy sercowe Gromka pojawiły się już w lipcu, profilaktycznie wykonane miesiąc wcześniej echo serca pokazało, że to nie dysplazja łokci ani nie padaczka, to nasz największy problem. Zdiagnozowana endokardioza była tym co miało go pokonać. Gromi gorzej poczuł się w lipcu, próby obniżenia ciśnienia lekami nie przyniosły skutku, w ostateczności wykonana została kardiowersja po której niuniek wstał jak nowy.
Upalne lato psiaki spędzały mocząc kupry i brzuszki w rzece, wydawało się że jakoś dotrwamy do jesieni. Po odejściu Klary miałam nadzieję, że mały czarny klusek owczarkowy pomoże Źabie, da mu jeszcze trochę chęci i werwy. Na spacerach zaczynały się pojawiać z jego strony sygnały, że wie że ona już jest nasza, w domu wolał święty spokój, wprowadziłam więc kontrolowany dostęp małego łobuziaka do nestora. Najważniejszy był święty spokój Gromka, mała przymilała się jak mogła, przytulała, chciała koło niego drzemać wtulona. Gdy wchodziła na wyższe obroty i wpadała w swoje szaleństwa dziecięce, Gromuś ewakuował się na łózko, a ja na siebie brałam zabawianie czarnuszka.
Ostatni dzień sierpnia przyniósł niestety ponownie objawy wysokiego ciśnienia i migotania komór.
1 września próba przywrócenia  rytmu już się nie powiodła. Z bólem i niedowierzaniem żegnałam kolejnego ukochanego psa, a minęło przecież dopiero 10 dni. Tak cudownego charakteru owczarkowego pewnie już nie spotkam. Pies o takiej pewności siebie, pasji do gryzienia, walki, aportu, tak socjalny wobec psów, tak rewelacyjnie czytający emocje innych psów i tak jasno nawiązujący z nimi kontakt już mi się chyba nie trafi. Pewnie nie godnam.  Choć i tak czuję się zaszczycona, że taki potwór jak Źaba kochał mnie miłością bezwarunkową, darzył szacunkiem i wykazywał maksymalne podporządkowanie. Miał też swoje wady i dał mi popalić nie raz, ale dziś wszystkie te numery wspominam już tylko z uśmiechem na twarzy, no bo przecież, który pies potrafił wybić szybę w aucie byleby tylko przybiec do pańci.
  1 wrzesień 2014 był więc dniem gdy ruszyłśmy z Tolą dalej same.


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

jesienne powroty

Co to sie nadziało, że tyle czasu nie było okazji skrobnąć kilku słów. Znów jest Monika i psy, dwa czworołapy przy boku, i wszystko jest inaczej niż kiedyś. Choć oba układy mają swoje wady i zalety to w każdej konfiguracji tkwi specyficzny urok. Wspomnienia są i zawsze będą, ale trzeba iśc dalej. Obecnie obok Tolki dumnie kroczy Rego, wielki jak koń, szalony młody wariat.

Tola

I nastały czarne dni. Gdy odszedł Źaba, tylko dzięki czarnuchowi było po co wstawać o świcie, iść, jakaś misja, małe potworzaste nieświadome tego co się stało w moim życiu, oczekujące czegoś, bojące się świata, kochające piłeczkę i jedzenie Śmoluchi małe. Czasem myślę o tym, czy miała pecha że trafila do mnie w tym feralnym momencie mojego życia, czy szczęście - biorąc pod uwagę jej problemy socjalne, które wyszłyby wcześniej czy później gdzie by nie mieszkała. Ja co chwila łapałam się na porównywaniu jej zachowań do Źabowskich, może zbyt często niestety, trochę wyczerpana wszystkim co przeszłam, emocje zaczęły odpuszczać i przychodziły chwile słabości, na które nie mogłam sobie pozwolić do ostatnich chwil życia i Klarinki i Źaby. I gdy może przyszedł czas na żałobę, a nie trzymanie fasonu, okazywało się, że znów nie  mogę sobie na nią pozwolić, bo czarniawe futrzaste postanowiło pokazać mi, że wszystko co do tej pory uważałam za uciążliwe i kłopotliwe w życiu z psami to betka, szybko