Przejdź do głównej zawartości

Tola

I nastały czarne dni. Gdy odszedł Źaba, tylko dzięki czarnuchowi było po co wstawać o świcie, iść, jakaś misja, małe potworzaste nieświadome tego co się stało w moim życiu, oczekujące czegoś, bojące się świata, kochające piłeczkę i jedzenie Śmoluchi małe.
Czasem myślę o tym, czy miała pecha że trafila do mnie w tym feralnym momencie mojego życia, czy szczęście - biorąc pod uwagę jej problemy socjalne, które wyszłyby wcześniej czy później gdzie by nie mieszkała. Ja co chwila łapałam się na porównywaniu jej zachowań do Źabowskich, może zbyt często niestety, trochę wyczerpana wszystkim co przeszłam, emocje zaczęły odpuszczać i przychodziły chwile słabości, na które nie mogłam sobie pozwolić do ostatnich chwil życia i Klarinki i Źaby. I gdy może przyszedł czas na żałobę, a nie trzymanie fasonu, okazywało się, że znów nie  mogę sobie na nią pozwolić, bo czarniawe futrzaste postanowiło pokazać mi, że wszystko co do tej pory uważałam za uciążliwe i kłopotliwe w życiu z psami to betka, szybkość jej reakcji w tych negatywnych sytuacjach zatrważała i chwilami wątpiłam, czy ja i ona w tej konfiguracji -  w mieście, w pracy, wśród ludzi - to opcja możliwa do pogodzenia. Obniżyłam więc wymagania swoje oczywiście. W domu dziecko uczyło się komend i sztuczek, poza nim miało tylko poznawać kolejne strefy świata. Niestety, ze względu na specyfikę swojego życia, nie miałam szansy stopniować bodźców, wrażeń miejsc, co chwila musiała być rzucana na głęboką wodę, a to wizyta w centrum handlowym, a to u optyka, a to na festynie w centrum miasta, do tego spotkania z psami, które zauważywszy brak  Źabowskich rekompensowały sobie reglamentowany do tej pory kontakt ze mną. W jej konkretnym przypadku każda taka sytuacja cofała nas i nie wnosiła nic dobrego. Niestety innej drogi nie było. A przynajmniej naszej wspólnej. Z upływem tygodni jednak, zamiast liczyć ile razy wpadła w panikę na jednym spacerze,  liczyłam dni gdy w takową nie uciekła. Bazą były wypracowane w domu wspólne zabawy, nieustanie kojarzące psu moja osobę z czyms atrakcyjnym i sprawiedliwą nagrodą, oraz wrodzony aport. Nadmiarem optymizmu byłoby jednak nie liczenie się z tym, że takie reakcje bedą wracać w sytuacjach krytycznych. Przyszedł jednak moment, zaraz po pierwszej cieczce w wieku 8 mcy, gdy poczułam, że jest nam razem dobrze, znamy się, swoje słabości, ona wie jak wykorzystać mnie, ja ją  ;-) i nadszedł dzień wczesną wiosną 2015 gdy poczułam, że jest nam razem dobrze, dogadujemy się. Przepłakałam cały wieczór, bo czułam jakby zdradziła Źaby, poczułam się swobodna i szczęśliwa i spełniona na spacerze ze Śmoluchem. Cóż, pewnie naturalna kolej rzeczy, wszystko trzeba przeżyć, by zrozumieć.

Pierwszy m-c razem

   






cdn

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

jesienne powroty

Co to sie nadziało, że tyle czasu nie było okazji skrobnąć kilku słów.
Znów jest Monika i psy, dwa czworołapy przy boku, i wszystko jest inaczej niż kiedyś. Choć oba układy mają swoje wady i zalety to w każdej konfiguracji tkwi specyficzny urok.
Wspomnienia są i zawsze będą, ale trzeba iśc dalej.

Obecnie obok Tolki dumnie kroczy Rego, wielki jak koń, szalony młody wariat.





A u nas....

Minął prawie rok i z braku czasu blog trwa w niebycie.
Nieustannie zdobywam nowe doświadczenia w pielęgnacji i bycie ze schorowanym owczarkiem i z żywiołową staruszką owczarką.
Niestety z upływem czasu ich rówieśnicy, kumple z dzieciństwa czy z ,,klasy" odchodzą, więc zagryzam zęby i mimo że więcej czasem w tym naszym bycie leczenia i diagnozowania niż radosnych fajnych chwil to doceniam te pozornie beztroskie momenty, których jeszcze doświadczać z nimi jest mi dane.
Życzyłabym pewnie wszystkim, by ich psy starzały się z taką wolą życia jak najbardziej schorowany pies  w gminie czyli Gromek. Na szczęście pod opieką prowadzącego go weterynarza, który konsultuje się gdy trzeba z fachowcami specjalistami z poszczególnych działów medycyny weterynaryjnej udało się nam chyba opanowac nawracające od dwóch lat ponad problemy skórne, cóż ... trzeba po prostu brac pod uwagę ewentualne skutki uboczne przyjmowania pewnych leków, choćby nawet wymieniane były na ulotkach jako ,,bardzo rzadko w…
I aż strach pomysleć, że wszystko się zmieniło. Miało być tak spokojnie, godnie, miały płynąć lata, miała być jesień życia wbrew wszystkiemu. Ani pisać, ani mówić o tym nie jestem nadal w stanie. Minęło 5 mcy i 4 dni od dnia gdy opuściła nas Klara, by dopełnić tragedii sytuacji, mija właśnie 5 mcy i 14 dni, gdy Źaba postanowił być razem z nią. Mimo wielu prób, nie umiem zdobyć się na podsumowanie, ani pożegnanie. Może jeszcze trochę czasu trzeba. Jedno jest pewne, życie bez owczarka to nie życie, więc boryka się ze mną sunia ksywa Śmoluch. Co dzień wstaję i żyję tylko dlatego, że to nie jej wina, że ich nie ma już z nami.